Web 2.0 ook voor klimaat

Het internationaal netwerk voor mondiale rechtvaardigheid lanceerde een nieuwe ruimte voor sociale netwerking rond het klimaatthema. Web 2.0 projecten, zeker als ze een maatschappelijke meerwaarde bieden, kunnen me steeds wel interesseren. Du heb ik mezelf een profieltje aangemaakt bij wijze van test. Zoals alle goede community-websites kan je ervaringen delen, 'vrienden' maken enz. Je kan ook groepen aanmaken.

Uit een interview met één van de stichters op het euforic blog blijkt dat ze ook een ontvangstruimte gemaakt hebben op Second Life.

Ik heb nog geen tijd gehad om mijn profiel te stofferen. Die groene voeten op mijn ecologische voetafdruk zijn wat te optimistisch vrees ik - ik had niet al onze electriciteitsrekeningen bij de hand om een volledige berekening toe te laten. Iets voor later.

Librarything - je eigen bibliotheek on-line

Tijdens de laatste weken van de voorbije zomer kreeg ik een idee voor een nieuwe 'community-website' over boeken. Op een camping ergens tussen noord-Spanje en thuis zat ik driftig mijn opwellende visioen uit te werken in een notaboekje. Ik sprak er daarna over met een bevriende webdesigner en die was enthousiast... tot we op het net stootten op Librarything - Het bestond al!

Enerzijds spijtig maar anderzijds, nu kon ik meteen beginnen met mijn bibliotheek on-line te zetten. Het zal wel even duren want importeren lukt toch niet voor alle boeken blijkbaar. Wat wel kan is met een klein lezertje je (recente) boeken gewoon inscannen via de barcode. Ik moet ook nog tags en recensies e.d. toevoegen maar dan komt wel. Het is in ieder geval een fantastisch ding voor elke boekenwurm!

Journalisten in de blogosfeer

[Reactie op "Journalisten moeten bloggen of ze verliezen hun baan" op de nieuwe reporter]

Of professionele journalisten nu zelf bloggen of niet, ik denk niet dat hun baan er vanaf hangt. In België hebben de meeste journalisten er uberhaupt geen tijd voor tenzij ze er nog hun schaarse privétijd thuis willen aan besteden maar om zo gepassioneerd te zijn kan je alvast geen gezin hebben. Eer ze van hun werkgever de tijd krijgen om zich eens in wat meer te verdiepen dan de waan van de dag zijn ze al lang vroegtijdig (wegens te duur geworden en belast met te veel ervaring) op straat gezet.

Het klopt dat er af en toe wel eens wat interessants te halen zal zijn in de blogosfeer en dat nieuwspotentieel zal nog wel groeien wanneer meer interessante mensen zich on-line begeven. Maar ook de vraag of het sop de kolen wel waard is wordt steeds prangender. En dan komt er toch steeds weer een bij uitstek journalistieke kwaliteit bij kijken, nl. snel kunnen inschatten wat de waarde is van deze of gene blog, van deze of gene discussie. Wie zijn de mensen die erachter schuilen, hebben ze iets te vertellen, wat is hun eventuele agenda. Gaat het om hun allerindividueelste emoties en schrijven ze bovendien slecht, besteedt er dan geen sylabe meer aan. Er zit veel kaf tussen het koren.

Wil je als journalist toch zelf eens een lijntje uit werpen, doe dan iets anders dan wat je in je dagblad of tijdschrift pleegt te doen. En beleef vooral plezier aan wat je schrijft - de kans dat iemand anders er dan plezier aan beleeft is groter...

Spaanse ngo zet dakloos kind on-line op 'Second Life'

Na de netwerken zoals yahoo en YouTube is één van de meest groeiende 'communities' op het internet 'Second Life.' Zoals de naam zegt veel meer dan een gemeenschap van mensen die informatie en interesses delen. Een virtuele wereld die gecreëerd wordt door zijn inwoners, een parallelle wereld waar mensen zowat alles kunnen doen wat ze in de echte wereld kunnen. Maar net als in de echte wereld kost alles ook geld: de lokale munt in Second Life is de 'Lindex dollar' (aan de huidige koers krijg je zo'n 269 L$ voor 1 US$). Met deze virtuele munt kan je alles kopen van toegang tot een fuif tot gronden en huizen. Je kan zelfs je eigen huizen kopen. Tot voor kort waren er geen armen op Second Life, maar voor een wereld die pretendeert alles toe te laten kon deze trieste realiteit uit de echte wereld niet achterblijven. Daarvoor heeft een Spaanse ngo gezorgd; de 'Asociación Edad Dorada Mensajeros de la paz' (Boodschappers van vrede). Op 4 december jl. zette een dakloos kind voet aan land in 'Second Life' onder de naam "MensajerosDeLaPaz Jubilee."

Het kind heeft geen land of eigendommen behalve een kartonnen doos, enkele kranten en een pancarte met de boodschap "Help een kind aan een tweede kans in zijn eerste leven." Volgens Ana de la Calle, de communicatie verantwoordelijke van 'Mensajes de la paz,' is het de bedoeling jonge mensen te bereiken en ze te vragen achtergelaten en mishandelde kinderen in Zuid-Amerika en Afrika te helpen.

Om de nieuwe nieuwkomer in Second Life ruchtbaarheid te geven publiceerde de organisatie een filmpje op YouTube. Salvador Dinez, 'art designer' van het reclamebureau Arnoldfuel, is één van de ontwerpers van het project. Volgens hem zijn Second Life en de nieuwe communicatie technologieën een prima manier om jonge mensen te bereiken en hen bewust te maken van het enorme aantal mensen dat hulp nodig heeft in de echte wereld.

Overigens laat de geroemde YouTube interactiviteit zich reeds lezen in het eerste commentaar van een niet al te snuggere kijker: die stoort zich aan het feit dat het filmpje steeds dezelfde voorbijgangers toont. Maar daarom is het natuurlijk ook een filmpje en niet de echte -ahum virtuele- realiteit... De komende weken komen er nog filmpjes waarop de reacties van voorbijgangers in Second Life zullen te zien zijn. Dit experiment zou wel eens een nieuwe trend in fondsenwervingland kunnen inleiden.