Conservatieven zijn er in elke gemeenschap

het betoog van Yumi Ng in De Morgen vandaag is het beste bewijs dat denken in groepen een zinloze en contraproductieve oefening is. Omdat zij het gevoel heeft dat ze het gemaakt heeft, dat ze ondanks tegenkanting en racisme in de samenleving zich een weg vooruit heeft geknokt, dat ze het allemaal zelf heeft gedaan, behoudt ze zich het recht voor om dat eens goed te zeggen. Tot zover geen probleem. Maar om daar nu een bewijs in te zoeken dat zulks te wijten is aan het Chinese arbeidsethos en de afwezigheid van een machocultuur? En om dan meteen onkiese vergelijkingen te gaan maken met andere bevolkingsgroepen op basis van platte gemeenplaatsen?

Volgens mevrouw Ng maakt De Wever een fout door te veralgemenen over de Berbers maar tegelijk veralgemeent ze zelf naar hartelust.

De Chinese gemeenschap is niet als groep naar hier gekomen, het waren over het algemeen ondernemende individuen of families die om uiteenlopende redenen en via allerlei omwegen naar hier zijn gekomen. Dat is vaak zo in de Chinese diaspora. Zelf heb ik Chinese vrienden in Maleisië. Ze stammen uit een oude ondernemende familie, die nog voor de culturele revolutie het moederland verlaten hebben om een graantje mee te pikken van de drukke handelsroutes in Zuid-Oost Azië. Mijn vriendin is een succesvolle architecte, net als haar man, en ze boeren goed. Ook al is er in hun familie ook wel een broer en een neef die aan lager wal geraakt zijn. Over hen zal je echter buitenskamers niet horen praten. En wat met de honderden miljoenen doodarme en laaggeletterde Chinezen die achterbleven op het continent. Wat voor cliché's kunnen we kwijt over hun cultuur als groep - weze het Hanchinezen, Oeigoeren, Nepalezen of andere...

Als je iets kan zeggen over mensen van Berberse afkomst is dat ze als gemeenschap geen al te beste start gekregen hebben. Toen hun grootvaders begin jaren '60 naar hier kwamen uit het Rif gebergte, was dat in het kader van een overeenkomst tussen België en Marokko. Ze waren afkomstig uit een achtergestelde en oproerige regio en de toenmalige dictator-koning Hasan II was ze liever kwijt dan rijk. Voor de Belgische overheid moesten het liefst analfabeten zijn, die zijn minder mondig en zullen niet zo snel een vakbond oprichten. De deal was duidelijk.

Even goed kan je zeggen dat de Berbers een moedig volk waren dat een legitieme strijd voerde tegen de eeuwenlange economische en militaire onderdrukking door de Arabische elite in de hoofdstad. Wanneer er echter brood op de plank moet komen, er geen werk is en vaders een aanbod krijgen om goed geld te gaan verdienen in een ver land in het noorden was hun keuze logisch. Omdat ons land nooit enige omkadering voorzag van deze arbeidsmigranten, ook niet na de sluiting van de mijnen, kregen de generaties erna te maken met kansarmoede.

Dat is nu allemaal geschiedenis. En het kan geen kwaad dat al deze zaken nog eens verklaard worden. Moeten we daarom echter hun nakomelingen blijven opzadelen met deze giftige mix van veralgemeningen en cliche's? Het zou goed zijn dat iedereen zich eens zou beperken tot het bekritiseren van de eigen groep. Als zoon van mijn ouders heb ik het verdomde recht om mijn vader en moeder zaliger de grond in te boren zoveel ik wil of zelf kan verdragen. Maar de ouders van mijn vrouw: Neen. Laat staan die van mijn buren. Dat behoort uitsluitend hun toe. Wat we moeten bekritiseren zijn vermolmde structuren, valse ideologieën en slecht beleid.

Dat blijkt echter een boodschap die conservatieven moeilijk begrijpen. En die zijn er in elke gemeenschap: Achmed Aboutaleb. Zuhal Demir. Yumi Ng. Herinnert u zich nog Ayaan Hirsi ALi? 

(Deze bijdrage verschijnt 26 maart op demorgen.be)

Elchardus komt met achterhaalde conclusies

De conclusie die Marc Elchardus trekt uit zijn onderzoek naar het zogenaamde anti-semitisme van moslimjongeren is een lichtkogel in het ijle. Met zo'n vier tendentieuze vragen kon je moeilijk een ander antwoord verwachten. "Joden zetten aan tot oorlog en geven anderen de schuld." Natuurlijk is dat een foute stelling. Het moet namelijk zijn: "Israël zet aan tot oorlog en geeft anderen de schuld." Maar natuurlijk maken veel jongeren dat onderscheid niet. Een belangrijke reden daarvoor ligt bij Israël zelf dat voortdurend hamert op zijn vermeende 'joodse identiteit' en alle terechte kritiek op zijn agressieve acties tegen de Palestijnen afwijst als zijnde antisemitisme. Hetzelfde geldt voor de Joodse lobby in het Westen die voortdurend op dezelfde nagel klopt. Het feit dat er over Israël's beleid geen consensus bestaat onder de joodse bevolking, noch in Israël, noch in de rest van de wereld, wordt door het geroep van de Zionisten vakkundig onder de mat geveegd.

Wanneer professor Elchardus een verklaring zoekt in de godsdienst van de moslimjongeren breekt mijn klomp helemaal. Wat voor een achterhaalde interpretatie is dat nu? Na de ontwikkelingen van de laatste maanden in het midden-oosten, die we nu de Arabische lente noemen, zouden we toch al beter moeten weten. Zoals islamleraar Abdelkadir Ryad zegt in het bijgaande interview, "ze zijn meer bezig met hun kleren en hun gsm dan hun godsdienst." Inderdaad, het zijn tenslotte jongeren. Maar daarnaast voelen ze zich net zo sterk aangesproken door het blijvende onrecht in Palestina en de wanhoop die er heerst door de onwil van Israël die elke opening naar vrede torpedeert.

Koen Stuyck

[Lezersbrief gestuurd naar De Standaard]

Nieuw Amnesty rapport bewijst Israëlische oorlogsmisdaden in Gaza

Israël schendt herhaaldelijk het oorlogsrecht en lapt de mensenrechten aan haar laars. Dat is nu onomstotelijk aangetoond in een nagelnieuw Amnesty-rapport: Fuelling Conflict. We wisten al langer dan vandaag dat Israël massaal veel militaire steun krijgt en dat er veel wapens naar Israël worden geëxporteerd, vooral van de VS, maar vanuit ook Europese landen. We wisten ook al langer dat Israël herhaaldelijk de mensenrechten en het oorlogsrecht schendt. Het Amnesty-rapport legt nu, op basis van een degelijk onderzoek en bewijzen die hun fact finding missie op het terrein verzamelde, bloot welke wapens werden gebruikt om welke schendingen van de mensenrechten en het internationaal humanitair recht te plegen en waar die wapens precies vandaan kwamen.

Amnesty lanceert een online petitie om onze minister te vragen druk uit te oefenen op de VN. Die moet een volledig wapenembargo afkondigen.

Met dit rapport in de hand kan, in de nasleep van de vreselijke gebeurtenissen in Gaza, de druk worden opgevoerd voor:
* een grondig, onafhankelijk en onpartijdig onderzoek naar schendingen van de mensenrechten en van het internationaal humanitair recht,
* een VN Veiligheidsraad wapenembargo tegen Israël, Hamas en andere Palestijnse gewapende groepen, tot er effectieve mechanismen opgestart zijn om te verzekeren dat wapens of munitie en ander militair materiaal niet gebruikt zullen worden om zware schendingen van de mensenrechten en van het internationaal humanitair recht te plegen én totdat er rekenschap werd afgelegd voor oorlogsmidsaden,
* een unilaterale stopzetting van wapentransfers aan Israël, Hamas en andere gewapende groepen, tot er geen substantieel risico meer is dat deze wapens gebruikt gaan worden voor ernstige schendingen van het humanitair recht en zware mensenrechtenschendingen,
* een effectief globaal wapenhandelverdrag, dat inhoudt dat alle staten wapentransfers zullen voorkomen, waar er een substantieel risico is dat die wapens gebruikt zouden worden voor zware schendingen van het humanitair recht en de mensenrechten

Zembla reportage: Geen geld voor Gaza

Een nieuwe reportage van de Nederlandse onderzoeksjournalisten van Zembla. Dit is onthullende journalistiek (voor wie het nog niet wist) van de bovenste plank. De (zoveelste) verwoesting van civiele infrastructuur van Gaza. Israël vernield en wij betalen. Net zoals vorige keer en de keer daarvoor en de keer daarvoor. Al 42 jaar lang. En ondertussen knijpen ze de economie dood. 90% van de bevolking is nu afhankelijk van voedselhulp. En zelfs die raakt nauwelijks binnen.

Dit is de beste Nederlandstalige reportage die ooit gemaakt is over wat er écht gebeurt in Gaza. Je kan ze bekijken op de site van Zembla. Doen en je trekt grote ogen.

17 eeuwen Christelijk antisemitisme tegen Joden en nu via Joden tegen Palestijnen

Terwijl Israël in Gaza de geschiedenis aan het herhalen is las ik het boek van Dirk Verhofstadt: "PIUS XII en de vernietiging van de Joden." In dat boek kan Verhofstadt het niet laten om te beweren dat de orthodoxe Islam de plaats van het Christendom als bron van antisemitisch geweld zou hebben overgenomen. Alsof dat zou kunnen: de plaats innemen van 17 eeuwen Christelijk antisemitisme.
In het licht van de verschikkelijke gebeurtenissen in Gaza kan je overigens nog moeilijk ontkennen dat het Israëlische militarisme alle grenzen van menselijkheid ver voorbij is geschoten. In zekere zin is het Palestijnse volk nu al 60 jaar het slachtoffer van een virulente en uit de hand gelopen joodse reactie op het Christelijke antisemitisme. En behoren Palestijnen ook niet tot de semitische volkeren? Zijn we dan van plan om er nog een eeuw van genocide aan toe te voegen?Waar is dan de Europese verantwoordelijkheidszin? Want onze verantwoordelijkheid voor dit drama dat blijft duren is VERPLETTEREND. En toch gebeurt er niets. Integendeel, economische en militair-industriële banden met Israël worden alleen maar versterkt. De Europese leiders zijn een bende kortzichtige lafaards.

PIUS XII en de vernietiging van de Joden

Met dit lijvige boek doet Verhofstadt nog meer dan alleen de positie van de 'oorlogspaus' Pius XII ten opzichte van het misdadige nazi-régime en zijn wandaden duiden en aanklagen. Hij maakt meteen het proces van de katholieke kerk die een eeuwenlange traditie heeft van virulent antisemitisme. Het is goed dat die allesbehalve fraaie, en bij uitstek Europese geschiedenis nog eens wordt aangehaald. En verder is dit een ijzingwekkend overzicht van waartoe de mens in de jaren '30 en '40 in staat is gebleken. Zowel volk als leiders hebben elke notie van rechtvaardigheid en humanitaire solidariteit massaal naast zich neergelegd, en niet alleen in nazi-Duitsland. De uitzonderlijke inspanningen van vele individuën die moedige verzetsdaden pleegden niet te na gesproken, zij bevestigden vooral de regel.

Lees de volledige recensie.
De bespreking verscheen ook op Uit-Pers.

Luc De Vos op terzake

Terzake vanavond. Militarist Luc de Vos geeft zijn visie op het 'offensief' van de IDF (het Israëlische leger) in Gaza. Hij heeft het over "de aanvaardbaarheid van slachtoffers" die bij het leger van een beschaafd land kleiner zou zijn. Ja, van hun eigen mensen misschien. Het is om heel hard bij te huilen. En wat bedoelt De Vos eigenlijk wanneer hij zegt dat in Gaza elke burger een geweer vanonder zijn jas kan halen? Dat ze maar meteen iedereen moeten neerknallen? Tja, dat doen ze nu ook al. Vrouwen en kinderen inclusief. Mijnheer De Vos, met uw soort aan het woord om de Israëlische propagandamachine na te praten, kunnen we alleen nog maar meer ellende verwachten...

Dringende oproep!

Op 4 december moet het Europees Parlement stemmen over een protocol dat de banden tussen de EU en Israël nog nauwer aanhaalt dan ze nu al zijn via het associatie-akkoord en het Europees Nabuurschapsbeleid. Lees ter info de tekst over de laatste stand van zaken op website van Vrede: Dodelijke stilte

Geen enkel land buiten de Europese Unie kan tot nu genieten van een dergelijk privilege. Dit terwijl Israël een moordende wurggreep handhaaft rond Gaza (zie http://www.vrede.be/nieuw_view.php?id=1400) en een kolonisatie- en annexatiepolitiek voert in de Westelijke Jordaanoever. WIJ ZEGGEN GENOEG!!!!!

Mogen we u vragen onderstaande oproep naar onze Europarlementsleden (kopieer, verander en/of stuur verder door). In andere landen zijn gelijkaardige spoedmailacties opgezet. Met uw hulp kunnen we het Europese wanbeleid rond Israël misschien eindelijk eens stoppen.

*************************************************************************************
Geacht Parlementslid,



Op 4 december zal er aan het Europees Parlement een protocol ter stemming worden voorgelegd over de deelname van Israël aan communautaire programma’s van de Europese Unie. De aangekondigde stemming is een gevolg van een eerdere beslissing van de Europese Unie van 16 juni om de relaties met Israël in het kader van het Europees Nabuurschapsbeleid op te waarderen. Als het protocol goedgekeurd wordt heeft Israël een grote toegang tot een hele reeks wetenschappelijke, technische en academische programma’s.



De stemming vindt plaats op het ogenblik dat Israël de Gaza-strook een compleet embargo heeft opgelegd, een collectieve strafmaatregel die in de Vierde Conventie van Genève als oorlogsmisdaad staat geclassificeerd. Als het protocol wordt goedgekeurd dan geeft het Europees Parlement verder legitimiteit aan een bezettingsmacht die alle tot nu gesloten akkoorden over de bevriezing van de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever met de voeten treedt. Een goedkeuring zou ook van weinig respect getuigen voor de uitspraak van het Internationaal gerechtshof in Den Haag over het illegaal karakter van de muur die in de bezette Westelijke Jordaanoever is opgetrokken.



In het laatste rapport voor de VN-Mensenrechtenraad, stelde de Speciale Rapporteur voor de Situatie van de Mensenrechten in de Palestijnse Gebieden, dat “Israël de instrumenten handhaaft en uitbreidt, die het ernstigst de mensenrechten schenden zoals militaire invallen, nederzettingen, de scheidingsmuur, beperkingen op de bewegingsvrijheid, de Judaïsering van Jeruzalem en de huizenvernietiging.”



Als de Europese Unie in de toekomst geloofwaardig wil zijn in haar strijd voor de mensenrechten en het respect voor het internationaal recht, dan moet het Europees Parlement dat ook tot uitdrukking brengen in de stemming over dit protocol.



Wij vragen dat u in het belang van de mensenrechten en het internationaal recht niet uw goedkeuring geeft aan dit protocol zodat op die manier een duidelijk signaal wordt gegeven dat Israël eerst haar internationale verplichtingen moet nakomen



Hoogachtend,


****
Je vind contactgegevens van de Europarlementsleden via deze link. Mevrouw Annemie Neyts is lid van de Commissie Buitenlandse Zaken van het EP en was rechtstreeks betrokken bij de tot standkoming van de tekst van het protocol. Na een recente reis aan Israël en de Palestijnse gebieden was ze kritisch over Israëls praktijken in de bezette gebieden. Het is belangrijk, haar hieraan te herinneren en uw appreciatie hierover te uiten. Haar reactieformulier staat hier: :
Annemie NEYTS-UYTTEBROECK

Sheherazades weblog van Fatima Mernissi

Hardcover | 255 Pagina's | Uitgeverij De Geus
ISBN10: 9044508857 | ISBN13: 9789044508857

In dit boek uit 2006 van Fatima Mernissi dat pas vertaald werd in het Nederlands geeft de Marokkaanse sociologe blijk van een aanstekelijk optimisme. Ze schreef dit boek enerzijds om Marokkaanse jongeren een hart onder de riem te steken en anderzijds om westerse toeristen te laten zien dat Marokko meer te bieden heeft dan oude Keizersteden en woestijnlandschappen. Spijtig genoeg is 'Sheherazades weblog' niet zo goed geschreven als haar andere boeken. De kans op ergernissen is ook niet gering gezien haar nogal stoeferig kokketeren met de prijzen die ze kreeg. Ook het hoge gehalte aan voluntarisme waarmee ze de mensen die ze aan het woord laat op een voetstuk plaatst heeft soms iets gênant. Uit de tekst blijkt gelukkig dat al deze mensen die iets bijzonders hebben gerealiseerd meestal beter weten dan zij hoe de wereld in elkaar zit en met meer realiteitszin hun ding doen. Daarom heeft haar bij wijle essayistisch betoog over de veronderstelde link tussen satellietschotels, traditionele tapijtweverij, internet en civiele maatschappij vooral een documentaire waarde. Een boek om wel degelijk in je reistas te steken als je Marokko bezoekt. En oh ja, neem dan vooral ook "het verboden dakterras" of één van Mernissi's andere boeken mee.

Fatima Mernissi gelooft dat satellietschotels de traditie van het verhaal terug hebben gegeven aan het volk. Ze verwijst daarmee naar nieuwe Arabische soaps die regelmatig heikele onderwerpen aansnijden en grenzen verleggen in de conservatieve samenlevingen van de Maghreb. Een stelling waarmee nogal gemakkelijk wordt geschermd, maar het is natuurlijk niet het volk dat de scenario's van dergelijke verhalen schrijft. Het valt echter niet te ontkennen dat soapseries zaken kunnen losmaken. De auteur heeft het ook over de fameuze Moudawana, de vooruitstrevende Marokkaanse familiewet die in 2004 gestemd werd. Ze vermeldt er echter niet bij dat de wet nauwelijks wordt toegepast, enerzijds omdat rechters onwillig zijn en anderzijds omdat arme plattelandsvrouwen, die er het meest baat bij hebben, de wet niet kennen. Het is een lang proces omdat de weerstanden groot zijn. Volgens de coördinator van Badès, een marokkaanse ngo uit Al-Hoceima, kan het nog 15 jaar duren voor de wet echt ingeburgerd is.


Burgerinitiatieven en democratie

Toch beweegt er heel wat in de Marokkaanse maatschappij. En dat heeft niet weinig te maken met het volkse verlangen naar meer inspraak. Net zoals Amartya Sen verwijst Mernissi naar voorbeelden uit de Afrikaanse geschiedenis om aan te tonen dat de democratie geen "bijna unieke genetische eigenschap is van de Europeanen en hun Griekse voorouders," dat m.a.w. de bewering dat democratie alleen in Europa kon ontstaan een volbloed mythe is. Eén van haar argumenten is het feit dat de Marokkaanse overheid jarenlang de oprichting van verenigingen tegenhield. "Samenwerkende burgers, daar houden despoten niet van die het monopolie van de macht aan de top van de hiërarchie willen behouden." De democratische verzuchting van het volk om een zeg te hebben in het beleid kan ook lang onderdrukt worden door onwillige heersers. Alexis de Tocqueville zei het al in de 19e eeuw: "Het despotisme, dat van nature al angstig is aangelegd, zal er om zich veilig te voelen alles aan doen om mensen te isoleren: een despoot vergeeft zijn burgers tamelijk eenvoudig dat ze hem niet zien zitten, als ze elkaar ook maar niet zien zitten."

Ter illustratie haalt Mernissi vele burgerinitiatieven aan. Die ontstaan overal in het land en maken met hun democratiserende en educatieve werking dat mannen en vrouwen nader tot elkaar groeien. "Solidariteit heeft een nieuw gevoel voor eigenwaarde, niet alleen aan wie geholpen wordt maar ook aan de mensen die zich inzetten." Om zeker te zijn dat we haar goed begrijpen voegt ze er aan toe: "Ga nu niet roepen dat de solidariteit voort komt uit de solidariteit van familieclans, want dan zou u de revolutionaire draagwijdte van deze explosieve groei aan burgerzin ontgaan!"


Tapijten en het internet

Nog een opmerkelijke vaststelling van de auteur: "de kolonisatie (hoe wreed die ook was) heeft ertoe bijgedragen dat we beter naar onszelf zijn gaan kijken, dankzij de blik van de buitenstaander." En nog: "In Marokko hebben we buitenlanders nodig gehad, zoals die van generaal Lyautey, die een decreet ondertekende dat onder meer een staatsstempel instelde om de kwaliteit en authenticiteit van het Marokkaanse tapijt moest waarborgen." Het tapijt speelde een belangrijke rol in de herontdekking van het verleden en terwijl in het traditionele Marokko werd neergekeken op alle volkskunsten was er dus een buitenlander nodig om de waarde van de tapijtkunst te erkennen en daarmee de strategische rol van de plattelandsvrouwen als hoeder van het erfgoed. Natuurlijk kwam het de Fransen heel goed uit dat de gekoloniseerde mannen hun vrouwen sluierden. Zich losmaken van de traditie werd door de kolonisator als een bedreiging gezien. Dus werkten ze ook de bestendiging van de traditionele man-vrouw verhoudingen in de hand.

Maar tapijten zijn meer dan enkel een stuk volkscultuur en een uitdrukkingsmiddel voor analfabete vrouwen. Mernissi grijpt terug naar de oude reiziger Odysseus en de legende van de draad van zijn vrouw Penelope. Als Penelope niet was blijven weven tijdens zijn eindeloze reis, dan was Odysseus bezweken voor de charmes van Calypso, de wispelturige godin die verliefd was op de beroemde reiziger. Terwijl vrijers haar belaagden, haar zoon Telemachus bedreigd werd en ze jaren geen nieuws hoorde over haar man, volhardde Penelope en redde daarmee haar man en haar huwelijk. De belangrijkste functie van een mythe: hoe ons leven op orde krijgen in de chaos om ons heen. En dat doen duizenden Marokkaanse vrouwen net zoals Penelope, weven om grip te krijgen op de wereld om hen heen. Zo weven vele van deze vrouwen ware kunstwerken en kunnen ze zich een behoorlijk en consistent inkomen verwerven. De cijfers bewijzen het: in de jaren '80 was Marokko wereldwijd de vijfde producent van handgeknoopte tapijten, net na veel grotere landen als Iran, India, pakistan en China. Daarmee is meteen de moderne mythe ontmaskerd van de zogenaamde improductiviteit van vrouwen.

Tijdens haar gesprekken met de weefsters contempleert Mernissi de kracht van gewone mensen (vrouwen) die nog niet gemoderniseerd zijn. Mernissi voert verschillende vrouwen op, zoals Chaïbia Talal, de Marokkaanse schilderes die met haar heel eigen 'naïeve' stijl furore maakte over de hele wereld en de weg vrij maakte voor vele andere vrouwelijke kunstenaars. Chaïba was een meisje uit de laagste en armste milieus in Casablanca. Ze werd op haar dertiende uitgehuwelijkt en moest op haar 15e, na de dood van haar man, zichzelf met een kind in de armen alleen zien te redden in Casablanca. Mernissi heeft naar eigen zeggen nooit begrepen waarom je moet kiezen tussen traditie en moderniteit. Een nogal vreemde opmerking voor iemand die zelf carrière heeft gemaakt in de academische wereld en als gelauwerde schrijfster Marokko een nieuw gezicht heeft gegeven in het buitenland. Volgens haar is dit één van de geheimen van de nieuwe Arabische generaties, zij voelen zich thuis in de schijnbare tweespalt tussen traditie en moderniteit. Het is een mooie voorstelling van zaken maar uiteindelijk niet uniek voor Arabische jongeren. Niet alleen zijn de mogelijkheden tot kennisverwerving en interactie van het internet revolutionair, ze waren ook nooit zo bereikbaar en goedkoop. Ten bewijze de enorme groei van de Blogosfeer op het Afrikaanse continent van de laatste jaren. Dat jongeren met weinig kansen uit arme landen zich hierop gooien is gewoon een bewijs van hun gezond verstand. De combinatie van satelliettv, internet en burgerinitiatieven hebben jongeren uit het dal gehaald. Dat zeggen jonge kunstenaars zelf in de woestijnstad Zagora, één van de plekken waar Mernissi op zoek gaat naar de nieuwe initiatieven. Ze richtten hun eigen atelier op en boorden via het web een wereldwijde clandisie van reizigers aan.

Traditionele tapijtmotieven bevatten vaak pictogrammen uit een verloren taal, tekens die deel uitmaken van het Tinifagh, dat werd gesproken door de berbers, de Toeareg van de Sahara. Socioloog Abdelkebir Khatibi onderzocht deze oude uitdrukkingsvorm en concludeert dat het gaat om "een beeldende talisman van de vrouw." Fatima Mernissi legt een haast spiritueel verband tussen de digitale communicatietechnologie en de traditionele tapijtweverijen. In beide gevallen wordt een web geweven, letterlijk en in overdrachtelijke zin. Ik zou daar aan toevoegen: cultuurproductie is een complex proces van abstrahering van persoonlijke en collectieve ervaringen waarbij het beste uit de menselijke natuur geactiveerd wordt: gevoeligheid, concentratie, liefde en spiritualiteit. De taalvormen en de vormentaal die daar uit komen is van oneindige variëteit, net als de natuur zelf. De mens creëert voortdurend nieuwe platformen voor culturele uitingen maar vernietigt er ook regelmatig. Als een taal verloren gaat (gemiddeld één keer per twee weken verdwijnt één van de 6000 bekende talen) betekent dat een haast onherstelbaar verloren gaan van unieke menselijke ervaringen. Elke kunst- of ambachtsvorm die dat proces tegengaat is waardevol.

Sheherazades weblog bulkt van de interessante contacten inclusief bijhorende telefoonnummers en e-mail adressen. Het boek wordt bovendien vergezeld van een dringende oproep om deze mensen te contacteren en hen te ontmoeten. Fatima Mernissi moedigt elk reiziger en toerist aan om zich te verdiepen in lokale cultuur en bvb een cursus Amazigh te volgen. Dat is de berbertaal die een ware Renaissance doormaakt en die je nu zelf kan leren in het centrum Tariq ibn Ziad in de hoofdstad Rabat. Uit zo'n ontmoetingen hoopt Mernissi dat mensen nader tot elkaar komen. Wellicht wil ze vooral meewerken aan de opstand van een nieuwe economische sector die haar land mee naar de voorhoede kan stuwen van de felgeplaagde Maghreb, maar dat is dan ook een zeer eerbaar doel.

Faire meningsuiting wil ook zeggen: erkennen van de feiten

Volgens het 'platform voor faire meningsuiting' leidt "éénzijdige, ongenuanceerde kritiek" tot antisemitisme (opinie vandaag in De Standaard). Volgens deze mensen bestaan er zelfs studies die de correlatie 'bewijzen.' Dat is alvast een stapje terug dan zeggen dat er een gelijkheidsteken staat tussen kritiek op Israël en antisemitisme - dat is immers niet vol te houden. Nu voeren ze een aantal ongenuanceerde uitlatingen op uit een internetforum om die zogenaamde correlatie te illustreren. Alsof je niet voor élke halfbakken mening tientallen groffe uitspraken kan noteren op het net. Je hoeft daarvoor maar de fora van een krant zoals het Laatste Nieuws op te gaan.

Het punt is dat Joods Actueel en zijn supporters de keiharde feiten negeren zoals ze te lezen staan in talloze mensenrechtenrapporten en VN-resoluties. En die schendingen gaan over nu, niet over 1948. Al tientallen jaren breidt Israël zijn ijzeren greep uit over de gebieden die het nu al meer dan 40 jaar bezet houd. Al tientallen jaren martelt en vermoordt het Israëlische leger Palestijnen zonder enige vorm van proces. Al tientallen jaren vernietigt Israël Palestijnse huizen en boomgaarden. Al tientallen jaren worden kolonisten door de Israëlische overheid gesteund en aangezet om Palestijnse gronden en de kostbare waterbronnen in te pikken. Met hun infame muur palmen ze grote stukken land verder in en isoleren ze Palestijnse dorpen compleet van hun eigen omgeving. Met hun checkpoints maken ze het leven van Palestijnen en hun economie kapot. In weerwil van al hun "vredesconcessies" steeg in de zeven jaren na het verdrag van Oslo het aantal kolonisten (Israëliërs die illegaal in bezet Palestijns gebied wonen) op de Westelijke Jordaanoever met 90 %.
Dat dit alles verzet oproept bij de Palestijnen, is dat verbazend? De voorbije tientallen jaren zijn er aan Palestijnse kant gemiddeld 8 maal zoveel slachtoffers gevallen dan aan Israëlische kant. Maar intussen leeft de gemiddelde Israëli op het welvaartsniveau van de Verenigde Staten terwijl Palestijnen door de repressie wegzinken in de absolute miserie en meer dan 11.000 van hun familieleden zonder enige vorm van proces worden vastgehouden door Israël.
Het grootste cadeau dat de onderschrijvers van het 'platform voor faire meningsuiting' aan hun geliefde Israël kunnen doen is het overdonderende feitenmateriaal erkennen en zo de staat aan te zetten tot een koerswijziging.

Putch onder progressieve journalisten bij Haaretz

De Israëlische krant Haaretz stond tot nog toe bekend voor haar eerlijke berichtgeving rond de palestijnse gebieden. Met reporters zoals Amira Hass, Gideon Levy, Meron Rapaport en Akiva Eldar konden lezers van de liberale krant meer dan een glimp opvangen van wat zich dagelijks afspeelt achter de muur in de bezette gebieden. Daar zou nu wel eens verandering in kunnen komen. Een nieuwe Duitse eigenaar vindt dat "de bezetting geen kranten verkoopt."

De belangrijkste liberale krant in Israël staat voor een belangrijke verandering in zijn redactionele lijn. Dat zeggen bronnen vanop de redactievloer. Zo zou de nieuwe eigenaar van de krant een ruw 'salon-onderzoek' hebben uitgevoerd waaruit zou blijken dat "de bezetting niet verkoopt." Daarom zou er voortaan gefocusd worden op zakelijk nieuws. 'Twilight Zone,' de vrijdagse column van Gideon Levy, is reeds geschrapt. Amira Hass is gedegradeerd tot freelance medewerker voor maar half haar salaris, Meron Rapaport is ontslagen en Akiva Eldar mag minstens een halve pagina per week minder schrijven. Daarmee lijkt de krant de Palestijnen uit ieders bewustzijn willen wissen: begint Israël zich te schamen over apartheid en etnische zuiveringen?

De krant liet haar meest kritische journalisten regelmatig toe om artikelen te publiceren dat de harde realiteit van de bezetting zichtbaar maakte voor de Israëlische bevolking en voor haar vele lezers in de rest van de wereld. De nieuwe redactionele lijn is dramatisch nieuws. Haaretz was één van de weinige correcte media en bewees dat er in Israël nog een beetje respect was voor de waarheid en persvrijheid en een kritisch debat. Dit is een herhaling van de situatie toen Conrad Black de 'Jerusalem Post' kocht en een voormalige Israëlische censuur-ambtenaar aannam als uitgever. Alle kritische journalisten verlieten uit protest de krant.

Dit alles reflecteert een duidelijke trend. Norman Finkelstein die niet binnen mag in Israel. Aartsbischop Desmond Tutu mocht ook niet binnen. Prominente Palestijnse journalisten worden routinematig visas geweigerd om de bezette gebieden te verlaten. Een groep van palestijnse studenten uit Gaza werden ook recent visa geweigerd waardoor ze niet naar Amerikaanse universiteiten konden waarvoor ze een volledige beurs hadden gekregen van de Amerikaanse overheid. Het lijkt erop dat Israël alle bronnen van kritische informatie die uit het land komen aan het sluiten is.

Who`s afraid of Finkelstein?

Er komt veel kritiek op het verbieden van Norman Finkelstein om Israël binnen te komen. Ook in Haaretz. Het geeft inderdaad te denken: is Shin Bet (de Israëlische staatszekerheid) een gedachtepolitie of een veiligheidsdienst?

Er loopt een petitie "Allow Finkelstein entry" tegen de beslissing.

De integriteit van Chomski volgens Norman Finkelstein

De kelder van de Groene Waterman zat afgeladen vol voor Norman Finkelstein die avond van dinsdag 20 mei. Finkelstein is een joods-Amerikaans auteur die met zijn boeken de pro-Israël lobby in de V.S. en Israël zwaar op de korrel neemt. Hij verwijt hen dat ze de Nazi-Holocaust misbruiken om 40 jaar bezetting en talloze misdaden van Israël tegenover de Palestijnen goed te praten. Het feit dat iedereen die kritiek uitoefent op Israël onmiddellijk wordt bestempeld als antisemiet is een doelbewuste strategie om de aandacht af te leiden van de grond van de zaak, nl. dat de critici gelijk hebben, zo zegt Finkelstein.

Finkelstein poneert niet alleen, hij toont ook aan: "De drogredenen van het antisemitisme" (ondertitel: Israël, de VS en het misbruik van de geschiedenis) is een overweldigende opeenstapeling van bewijzen en rapporten die duidelijk maken hoe vernietigend de bezetting is en hoe Israël's antwoord op de kritiek van onafhankelijke instanties en mensenrechtenorganisaties telkens weer berust op afleidingsmanoeuvres. De auteur is een politiek wetenschapper en staat bekend voor het rigoureus en omstandigheid onderbouwen van zijn uitspraken. Aan elk boek ging jaren research vooraf. Eens hij zijn verhaal op een rij heeft gaat hij er wel keihard tegenaan. Het feit dat zijn beide ouders Holocaust overlevers waren verklaart veel van het vuur waarmee hij de 'Holocaust industrie' te lijf gaat. Maar vooral is Finkelstein een man die waarheid en rechtvaardigheid als enig constructief 'leitmotiv' naar voor schuift om internationale problemen op te lossen. Vergeleken bij de meeste politici is dat een totaal 'nieuw' uitgangspunt.

In het boek "The Holocaust Industry" (2000) toont Finkelstein aan hoe sinds 1967 (de zesdaagse oorlog) de nazi-genocide wordt misbruikt om alles goed te praten wat Israël mispeutert. Met één woord houden ze de internationale gemeenschap in een wurggreep. Zo slagen ze erin om weg te komen met het droppen van 1,4 miljoen ton aan clusterbommen droppen op Zuid-Libanon. Al kun je de internationale gemeenschap natuurlijk niet vergoeilijken: vooral de medeplichtigheid van de V.S. en de lafhartige houding van Europa. De EU dat nog steeds een associatie-akkoord met gunstige handelsvoorwaarden heeft met Israël hoewel dat land elke dag opnieuw de bepalingen van dat akkoord schendt.

In een twee hoofdstuk ontmaskert Finkelstein de eis van de joodse lobby eind jaren '90 om herstelbetalingen van Zwitserse banken zogenaamd voor "overlevers van de holocaust." Finkelstein toont overtuigend aan welke dubieuze methoden joodse lobbygroepen gebruiken om de zwitserse banken af te persen. De echte overlevers krijgen of kregen al jaren herstelbetalingen en een pensioen van de Duitse Bondsrepubliek. Van hun eigen pro-Israëlische lobby-organisaties zagen de meesten nooit een cent.

In de kelder zat er deze keer een flinke delegatie van het NSV (Nationalistische Studentenvereniging), compleet met petjes met leeuwenvlaggen en studentikoze lintjes in Vlaamse kleuren. Ze waren onverwacht opgedaagd nadat Finkelstein een geplande voordracht voor hun middens de avond ervoor had verzaakt. Hun aanwezigheid was voor Edith en Diane van De Groene Waterman aanleiding voor wat ongerustheid. Maar de manier waarop Finkelstein zelf de zaak aanpakte was tekenend voor zijn eerlijkheid. Toen het einde van het vragenhalfuurtje naderde en nog niemand van NSV-signatuur was rechtgestaan sprak hij de studenten daarop zelf aan. Daarop stond één van hen recht en vroeg hem wat hij vond van de Belgische wet op het revisionisme. Ik stond even versteld van de voorspelbaarheid van die vraag maar Finkelstein gaf geen krimp en zei dat hij tegen zo'n wet was. "Waarvan moet je schrik hebben?" Zei ie, "als je de holocaust goed bestudeert en het overweldigende bewijsmateriaal naast elkaar legt, dan kan iedereen die de nazi-genocide wil ontkennen heel eenvoudig en beargumenteerd onderuit gehaald worden. Als je hun twijfelachtige uitspraken verbiedt dan geef je bij de publieke opinie de indruk dat er toch iets is om over te twijfelen." Waarop hij omstandig en voor de hele zaal het NSV in zijn hemd zette door te beschrijven hoe één van hun leiders hem per mail bedreigde met rechtzaken als hij niet zou komen. Vanzelfsprekend een reden voor Finkelstein om finaal te weigeren. De man wordt in de V.S. al heel de tijd bedreigt en verloor al zijn job aan de DePaul universiteit onder druk van o.m. Alan Dershowitz, een joods Zionistisch advocaat die het 'zionistisch leerboek' "a case for Israël" schreef.

Finkelstein is een persoonlijke vriend van Noam Chomski. Hij noemt Chomski de meest integere en eerlijke vorser die hij kende. Gezien Chomski's staat van dienst als bekritiseerder van de V.S. en Israël en zijn consequente opkomst voor rechtvaardigheid kan ik me daar iets bij voorstellen. (wordt vervolgd)

Andere verslagen van Finkelstein's doortocht:
* Ook Marc-Antoon de Schryver had een gesprek met Finkelstein voor Indymedia. Dat geeft wel een stuk weer van wat de auteur op 20 mei vertelde.
* En vanzelfsprekend bracht ook Anja Meulenbelt (Nederlandse SP) verslag uit op haar blog van het debat in Nederland.

Norman Finkelstein mag Israël niet binnen

Om maar met de deur in huis te vallen, voor wie het nog niet moest weten: Norman Finkelstein is aangehouden op het vliegveld van Ben Gurion. Hij werd vorige donderdagnacht eerst een tijdje ondervraagt en vervolgens duidelijk gemaakt dat hij Israël niet binnen mocht wegens 'veiligheidsredenen.' Hij werd op een vliegtuig richting V.S. gezet. Volgens zijn advocaat kan de aangehaalde reden betekenen dat hij de staat Israël gedurende 10 jaar niet binnen mag. Een mooie geste is dat van de "enigste democratie in het midden-oosten" zoals ze zich zo graag noemen. Elke jood van overal ter wereld krijgt automatisch het Israëlische staatsburgerschap als ze dat willen, ook al hebben ze niets met het land te maken. Israël spaart kosten nog moeite om joden naar hun deel van de Levant te halen behalve... behalve als gaat om een kritikaster van het Israëlische beleid, een jood met een grote mond die zijn stem nu eens niet ten dienste van Tel Aviv stelt. Dat soort 'nestbevuilers' laten ze niet binnen.

Finkelstein ging een vriend bezoeken in Hebron. Dat vertelde hij me vorige dinsdag vóór het interview in de kelder van de Antwerpse boekhandel Groene Waterman. Hebron, dat is de Palestijnse stad op de bezette Westelijke Jordaanoever die het slachtoffer werd van een 'Azteeks' ritueel: het hart werd met veel bloed en geweld uit de stad gerukt. Na de Zesdaagse Oorlog in 1967 werd Hebron net als de rest van de Westelijke Jordaanoever bezet door Israël. Anders dan in de rest van de door Israël bezette gebieden waar Joodse kolonies illegaal opgetrokken werden rond de steden en dorpen, vestigde zich in Hebron een fanatieke joodse kolonie, midden in de oude stad. Palestijnen werden gedwongen hun huizen en winkelpanden te verlaten en op te geven. Bepaalde gedeelten van de stad zijn afgesloten met prikkeldraad en onbereikbaar voor de oorspronkelijke bewoners. Autoverkeer in de toch al nauwe straten wordt bemoeilijkt en moet vaak ver omrijden. Winkeliers moeten zich op verschillende plaatsen beschermen tegen vuil dat vanuit hoger gelegen kolonistenwoningen naar de winkelstraten wordt geloosd.

De joodse enclave bevindt zich in de oude stad en breidt zich steeds verder uit. In 2008 situeren er zich reeds vijf afzonderlijke groepen woningen, verspreid over de binnenstad, bewoond worden door kolonisten. Zij worden constant beschermd door circa 2000 Israëlische soldaten. Het Palestijnse stadsbestuur vermoedt dat er op de duur een wig van door Israëli's bewoond gebied dwars doorheen het stadscentrum van Hebron ontstaat die territoriale aansluiting moet kunnen krijgen met Kiryat Arba, de Israëlische nederzetting in de nabije omgeving van Hebron. Deze steeds toenemende druk zorgt voor veel spanning tussen de joodse en Arabische bevolking. Doorheen de gehele stad bevinden zich Israëlische checkpoints, straten worden door militairen -vaak onaangekondigd- afgesloten, waardoor Palestijnen hun wijken soms niet in of uit kunnen. Kolonisten kunnen in het grootste deel van de stad geen voet zetten, tenzij met uitgebreide militaire bescherming.

In 1994 drong Baroeg Goldstein, een Amerikaans-Israëlische arts, gewapend de Ibrahimi Moskee binnen tijdens een gebedsstonde, schoot 29 biddende moslims dood en verwondde er 125. Sindsdien is het gebouw in twee stukken verdeeld: 1/3e voor de moslims, en 2/3e voor de orthodoxe joden, die van hun deel een synagoge maakten. Tijdens joodse feestdagen worden de moskee en de straten er rondom afgesloten voor moslims, militairen laten dan enkel joodse gelovigen en soms ook toeristen toe.

Op 26 maart 2002 werden twee leden van de internationale burgerlijke waarnemersmissie, Catherine Berruex van Zwitzerland en Turgut Cengiz van Turkije, doodgeschoten door extremistische kolonisten op één van de Israëlische apartheidswegen(*) net buiten Hebron. "Deze mensen zijn compleet geschift," zo zei Norman Finkelstein. Voor alle duidelijkheid: Finkelstein's vriend woont niet in de joodse enclave. Het is een Palestijn. Het is tenslotte Hebron.


(*) In heel de bezette gebieden bestaat een apart wegennet, de zg. 'bypass roads' die de illegale kolonies verbinden met elkaar en met Israël. Deze wegen mogen niet gebruikt worden door de Palestijnen. Apartheid? juist ja.

Verhuizen en dozen

Verhuizen: gelukkig doet een mens het niet al te vaak. Wat je verwacht op één dag over en weer te brengen tussen oud en nieuw huis blijkt meerdere dagen nodig te hebben. En dan gaat het nog niet over de voorbereiding die me enige weken van mijn blog heeft weggehouden. Kasten, commodes, tafels, zetels, een enorme hoop spullen van de kinderen, een 1500tal boeken, allerlei parafernalia en hebbedingen waar je geen afstand van kan doen... En dan sleuren en nog eens sleuren, tot je armen een paar centimeter langer zijn geworden en je rug het bijna begeeft. En dan zit je heel even tevreden neer in het nieuwe huis en dan moet je weer aan de slag: vloertjes afschuren, schilderen, gyprocwanden plaatsen enz. Voor het interview vanavond in de Groene met Norman Finkelstein heb ik enkele boeken nodig, maar in welke doos zitten ze? Gelukkig kan je tegenwoordig je persoonlijke bibliotheek on-line zetten: http://www.librarything.com/koenstuyck. Er is nog veel werk aan de winkel om de lijst volledig te maken maar ik vond tenminste wat ik zocht: "The $36 billion bargain" over de hulp van de VS aan Israel en de amerikaanse Publieke opinie. In dat boek probeert A.F.K. Organski te bewijzen dat de joodse lobby minder over de amerikaanse buitenlandse politiek te zeggen heeft dan vaak wordt verondersteld. Ik wil Finkelstein vanavond vragen wat hij denkt van die stelling. Op Amazon zijn alvast enkele interessante (contrasterende) meningen te lezen.

VN luidt nog maar eens noodklok voor Gaza

John Ging, de directeur van de VN-organisatie voor de Palestijnse vluchtelingen (UNRWA) in Gaza, luidde gisteren (24 april) de alarmklok. Sinds 10 april heeft Israël de toevoer van brandstof en benzine compleet afgesloten. De levering van industriële brandstof is gereduceerd tot de helft van de minimumvoorraad die nodig is om de elektriciteitscentrale te doen werken. Geen brandstof betekent dat levensnoodzakelijke humanitaire en publieke diensten stilvallen. Moet Israël echt elke Palestijn met de hand de nek omwringen voor Europa er iets van zegt?

Enkele feiten:
Voedselbedeling: John Ging voorspelt dat UNRWA met ingang van vandaag zonder brandstof zal vallen, waardoor noch UNRWA noch het WereldVoedselProgramma de voedseldistributie aan één miljoen noodlijdende Gazanen kunnen verder zetten.
Gezondheidszorg: Ziekenwagens kunnen niet uitrijden in geval van nood. Van de ambulances van het Ministerie van Gezondheid zit 20% zonder brandstof, 60% heeft minder dan één week te gaan. De brandstofreserves van de ziekenhuizen – waar 12 000 patiënten verzorgd worden – zijn gedaald tot onder het kritieke niveau van 25%. Transport: dokters en verplegend personeel kunnen enkel naar het werk wanneer dat op loopafstand is. Ook patiënten die verzorging nodig hebben, moeten zich te voet verplaatsen.
Water: 15 waterpompen die op diesel werken zijn stilgevallen, waardoor 70 000 mensen zonder water zijn komen te zitten. 15 tot 20% van de bevolking heeft om de vier dagen slechts 3 tot 5 uur toegang tot water. Elektriciteit: De elektriciteitscentrale is sinds januari in permanente crisis. De centrale kan elk moment stilvallen wat zal leiden tot elektriciteitspannes van 8 tot 16 uur per dag in de hele Gazastrook. Deze brandstofcrisis komt bovenop de reeds dramatische humanitaire situatie waarin de Gazastrook zich na 10 maanden van loodzware sancties bevindt: 53 kinderen gedood en 117 gewond sinds januari; instorting van de economie; 80 % van bevolking onder de armoedegrens; onvoldoende voorraad van voedsel en andere noodzakelijke middelen; gezondheidszorg en water- en sanitaire voorzieningen op de rand van instorten.

Finkelstein in Antwerpen op 20 mei

Een pro-Israëlische drukgroep is een lange termijn campagne begonnen om de populaire online encyclopedie Wikipedia te infiltreren en pagina's over de Palestijnse geschiedenis te herschrijven. Ze gaan daarbij zover om de administratieve structuren van Wikipedia te infiltreren om ervoor te zorgen dat deze veranderingen onopgemerkt blijven of in ieder geval niet worden aangevochten. De Palestijnse campagnewebsite Electronic Intifada kon de hand leggen op interne documenten en e-mails van CAMERA (Committee for Accuracy in Middle East Reporting in America). Ze hebben de e-mails op hun website gezet, samen met een samenvatting van de inhoud. Het is onthutsend om te lezen maar voor iedereen die wat vertrouwd is met de Israëlische propagandamachine niet echt nieuw.

Op 20 mei komt Norman Finkelstein naar België, de auteur van "De Holocaust-industrie," een boek dat enorm veel ophef veroorzaakte. Hij beschrijft hierin hoe de nazi-holocaust door bepaalde zionistische organisaties en door Israël wordt geëxploiteerd. Ik ga de man interviewen in de kelder van de Antwerpse boekhandel De Groene Waterman op 20 mei. Finkelstein is naar verluid een begenadigd spreker, overigens zelf een jood wiens ouders overlevenden waren van de kampen. En als de felheid waarmee hij in zijn boeken uithaalt naar de Zionisten een aanduiding is dan gaat dat nog vuurwerk geven. De moeite om een avond naar de Groene Waterman af te zakken.

In afwachting ben ik nog snel zijn laatste aan het lezen "De drogreden van het antisemitisme," een boek dat bulkt van de voorbeelden waarin Zionisten uitzinnig te keer gaan tegen eender wie
kritiek uitoefent op Israël. Maar daarover meer in een volgende post.

Zijn joden nog een volk?

Op het blog van Anja Meulenbelt staat vandaag een wezenlijk belangrijke tekst van Yeshayahu Leibowitz. Je zou de man kunnen verwijten dat hij een nostalgicus is naar de tijd van de Stetl's toen de Joodse bevolking het bindmiddel was dat Oost-Europa bij elkaar hield. Maar zijn analyse ligt volledig in de lijn van Yakov M. Rabkin's historische oordeel in het boek "In de naam van de Thora" waarin hij de Zionistische machtsgreep binnen de joodse diaspora beklijvend beschrijft. De afkeer die de Zionisten voelden van de 'achterlijke' religieuze gebruiken waar ze vanaf wilden staan haaks tegenover de manier waarop Israël nu de extremisten van Shas en anderen voor hun kar spannen. Maar zoals dat zo vaak gaat, het doel heiligt de middelen en Zionisten gaan niets uit de weg om hun doel, de realisatie van een groot-israël te bereiken.

Toch blijft het verbazend hoe ze bijvoorbeeld met hun 'Wet op de terugkeer' blijven proberen om joden uit de diaspora aan te trekken. Je kan immers 'joden' alleen maar definiëren als een religieus begrip - ook al zijn de mensen in kwestie niet meer praktizerend. Prof. Shlomo Sand, één van de 'nieuwe historici' bracht daarover onlangs ook een interessant boek uit: "When and how the Jewish people was invented." Hij concludeert uit zijn onderzoek dat onder meer Spaanse joden geconverteerde lokale stammen waren en niet, zoals Zionisten ons willen doen geloven, de verspreide nakomelingen van een 'natie-ras' met een éénduidige oorsprong. Met andere woorden: zelfs de diaspora is een fictie. Het boek werd op 21 maart in Haaretz besproken door Ofri Ilani. De mythe staat op barsten...

Joe Sacco in Palestina

Vanochtend op de trein naar Brussel sloeg ik de laatste bladzijde om van Joe Sacco's beroemde 'literaire strip' (in het engels 'graphic novel') Palestine. Ik had de bundeling van zijn beroemde of beruchte werk uit 1993 al enkele jaren zien liggen in de boekwinkel maar ben er nu pas toe gekomen om het te lezen. Een Maltees uit de V.S. die palestina bezoekt en zijn ervaringen beschrijft? Tja, daar zou ik niets nieuws kunnen lezen zeker? Maar ik moet toegeven: de zin voor detail en de sfeerschepping van dit werk is onovertroffen. Sacco verbleef in 1991 en 1992 in de bezette gebieden en tekent omstandig de situatie uit waarin de Palestijnse bevolking dagdagelijks moet leven. De vluchtelingenkampen in Gaza en de mensonterende behandeling van Palestijnse burgers door Israëlische soldaten vormen de trieste hoogtepunten.

Volgende week vertrekt er een delegatie met o.m. Jos geysels en Rik Coolsaet naar Palestina op observatiemissie. Jos houdt tijdens de reis een blog bij - iets om te volgen dus. Zeker in het licht van 40 jaar Naqba - de Palestijnse catastrofe, op 14 en 15 mei. Een historische verjaardag die haast volledig dreigt ondergesneeuwd te worden door 60 jaar Israël, waarvoor de israëlische propagandamachine al haar groot geschut aan het klaar maken is.

Honderden woningen op Westelijke Jordaanoever

[Reactie op AFP-Bericht "Honderden woningen op Westelijke Jordaanoever" in De Standaard van 10 maart 2008, blz. 17]

In het afp-berichtje over de Israëlische beslissing om weer 750 nieuwe woningen bij te bouwen in Oost-Jeruzalem wordt eens te meer gesproken over het neutrale "nederzettingen." Alsof het om een gewoon bouwproject zou gaan waarover een eenvoudig meningsverschil zou bestaan. Alsof het terrein in kwestie 'betwist gebied' zou zijn, met andere woorden een terrein waarvan twee gelijkwaardige partijen het eigendom claimen. En tenslotte: alsof er over die grond enige wettelijke onduidelijkheid zou bestaan. Voor alle duidelijkheid: het is geen gewoon bouwproject. Het is een onderdeel van een expansiepolitiek die illegale kolonies bouwt in bezet gebied. Die Israëlische politiek wil voldongen feiten creeëren op het terrein en omvat niet alleen het bouwen van de woningen zelf maar ook het actief ronselen van joodse bewoners met belastingvoordelen, lage intrestvoeten enz. Bovendien geeft Israël gigantische bedragen uit aan beveiliging van de kolonies door het leger, aan een apart wegennet (alleen voor kolonisten) en aan nutsinfrastructuur die onder meer water steelt uit de Palestijnse waterbronnen. Het gaat ook niet om betwist gebied maar om militair bezet gebied waarop alle bouwactiviteiten door de bezetter illegaal zijn voor het internationaal recht. Israël is daar al talloze malen voor veroordeeld door de Verenigde Naties maar legt al die veroordelingen naast zich neer. Het woord "nederzettingen" is een uitvinding van de immer attente Israëlische propagandamachine, net zoals ze het recent hebben over "outposts" om de nieuwe illegale kolonies te omschrijven. Of zelfs "de buurten" als ze het hebben over de kolonies in Oost-Jeruzalem. Van een eufemisme gesproken...

Uw buitenland redacteur Bart Beirlant is hier allemaal van op de hoogte. En toch neemt u het bericht gewoon over. Is het omdat het bericht afkomstig is van afp, dat het niet meer hoeft nagekeken te worden? Ook al schrijft afp gewoon persberichten over van de Israëlische regering?

Het arme kleine Israël volgens Mia Doornaert

In haar "ranzig" stukje over de uitspraken van komiek Alex Agnew maakt Mia Doornaert in De Standaard zich druk over het feit dat zo veel mensen zich inzetten voor de Palestijnen. Naar haar eigen goede traditie draaft ze daarbij lustig door in haar argumentatie."Israël is klein, heeft geen olie, geen grondstoffen, slaat niet terug," meesmuilt ze. Zulke voorstelling van zaken kan je moeilijk serieus nemen. Israël heeft dan misschien geen olie, ze zijn wel de grootste netto-steunontvanger van de Verenigde Staten. In 2007 kreeg Israël maar liefst 6,8 miljoen dollar per dag. Met die stroom inkomsten die al tientallen jaren aanhoudt hebben ze één van de grootste wapenvoorraden ter wereld uitgebouwd, inclusief een illegaal kernwapenarsenaal. Het Israëlische leger is één van de best getrainde en uitgeruste legers ter wereld. De manschappen hebben dan ook gelegenheid genoeg om te oefenen. De voortdurende invallen in de bezette gebieden en acties tegen ongewapende Palestijnse burgers zijn sinds de tweede intifada nooit gestopt, ondanks verschillende éénzijdige staakt-het-vuren langs Palestijnse kant. Het aantal buitengerechtelijke executies is al lang niet meer te tellen. Meer dan 10.700 Palestijnen zitten in Israëlische gevangenen, de meeste daarvan zonder enige vorm van proces. Bij alle 'acties' van het Israëlische leger zijn sinds 2000 minstens 4528 Palestijnen vermoord (tegenover 1031 Israëli). Minstens 982 van hen waren kinderen (tegenover 119 Israëlische kinderen). Ook nu vermoord Israël dagelijks Palestijnen in de Gazastrook, rechtstreeks en onrechtstreeks, door het gebied de broodnodige leveringen van voedsel en medicijnen te ontzeggen, door ziekenhuizen zonder stroom te zetten enzovoort. Tegelijkertijd blijft Israël illegale kolonies bijbouwen op de Westbank. En vermits Europa noch de VS ook maar iets ondernemen om Olmert en zijn trawanten te stoppen doen ze ongenaakbaar verder. Het onrecht dat Israël de Palestijnen aandoet is zo systematisch en onvoorstelbaar, dat een vergelijking met kampen en gaskamers helemaal niet zo uitzinnig is.