Aansluitend bij de vorige link, in het kader van de reeks in De Standaard "België nieuwe formule" pleit Naima Charkaoui van het Minderhedenforum ervoor om de term 'allochtone gemeenschap' te schrappen. Eén van de betere bijdragen in de reeks:
"Schrap term allochtone gemeenschap" of op de site van het Minderhedenforum.
Anne-Ruth Wertheim is een Nederlandse publiciste en schreef o.a. het boek "De gans eet het brood van de eenden op, mijn kindertijd in een Jappenkamp op Java." Ze las mijn recensie van Amartya Sen's boek "Identiteit en geweld" en vroeg me om haar eigen tekst te posten die ze in De Volkskrant publiceerde. In die tekst vertelt ze waarom we de loyaliteitsvraag naar groepen beter niet meer stellen. Ze doet dat met als uitgangspunt haar ervaringen als kind in de Japanse concentratiekampen tijdens de tweede wereldoorlog. In haar tekst, "identiteit? Wij zijn allen combi's!" breekt ook zij een lans voor het recht van één ieder om zijn of haar persoonlijke identiteit zelf samen te stellen.
Anne-Ruth Wertheim deed onderzoek naar racisme en werkt met het onderscheid tussen uitbuitings- of koloniaal racisme (neerzien op) en concurrentieracisme (afgunst en wantrouwen). De Engelse vertaling van dit artikel is te vinden op de website Review of International Social Questions: http://www.risq.org/article492html en http://www.risq.org/article427.html. Andere artikelen die zij schreef over racisme zijn te vinden in Opinie & Debat, NRC Handelsblad van 19 juni 2004 en in Trouw van 19 maart 2008. Op het blog van Anja Meulenbelt ontketende ze onlangs nog een hele discussie over racisme.
De Israëlische krant Haaretz stond tot nog toe bekend voor haar eerlijke berichtgeving rond de palestijnse gebieden. Met reporters zoals Amira Hass, Gideon Levy, Meron Rapaport en Akiva Eldar konden lezers van de liberale krant meer dan een glimp opvangen van wat zich dagelijks afspeelt achter de muur in de bezette gebieden. Daar zou nu wel eens verandering in kunnen komen. Een nieuwe Duitse eigenaar vindt dat "de bezetting geen kranten verkoopt."
De belangrijkste liberale krant in Israël staat voor een belangrijke verandering in zijn redactionele lijn. Dat zeggen bronnen vanop de redactievloer. Zo zou de nieuwe eigenaar van de krant een ruw 'salon-onderzoek' hebben uitgevoerd waaruit zou blijken dat "de bezetting niet verkoopt." Daarom zou er voortaan gefocusd worden op zakelijk nieuws. 'Twilight Zone,' de vrijdagse column van Gideon Levy, is reeds geschrapt. Amira Hass is gedegradeerd tot freelance medewerker voor maar half haar salaris, Meron Rapaport is ontslagen en Akiva Eldar mag minstens een halve pagina per week minder schrijven. Daarmee lijkt de krant de Palestijnen uit ieders bewustzijn willen wissen: begint Israël zich te schamen over apartheid en etnische zuiveringen?
De krant liet haar meest kritische journalisten regelmatig toe om artikelen te publiceren dat de harde realiteit van de bezetting zichtbaar maakte voor de Israëlische bevolking en voor haar vele lezers in de rest van de wereld. De nieuwe redactionele lijn is dramatisch nieuws. Haaretz was één van de weinige correcte media en bewees dat er in Israël nog een beetje respect was voor de waarheid en persvrijheid en een kritisch debat. Dit is een herhaling van de situatie toen Conrad Black de 'Jerusalem Post' kocht en een voormalige Israëlische censuur-ambtenaar aannam als uitgever. Alle kritische journalisten verlieten uit protest de krant.
Dit alles reflecteert een duidelijke trend. Norman Finkelstein die niet binnen mag in Israel. Aartsbischop Desmond Tutu mocht ook niet binnen. Prominente Palestijnse journalisten worden routinematig visas geweigerd om de bezette gebieden te verlaten. Een groep van palestijnse studenten uit Gaza werden ook recent visa geweigerd waardoor ze niet naar Amerikaanse universiteiten konden waarvoor ze een volledige beurs hadden gekregen van de Amerikaanse overheid. Het lijkt erop dat Israël alle bronnen van kritische informatie die uit het land komen aan het sluiten is.
Er komt veel kritiek op het verbieden van Norman Finkelstein om Israël binnen te komen. Ook in Haaretz. Het geeft inderdaad te denken: is Shin Bet (de Israëlische staatszekerheid) een gedachtepolitie of een veiligheidsdienst?
Er loopt een petitie "Allow Finkelstein entry" tegen de beslissing.
Een leuk bericht van op de site van BBL: De Britse antiluchtvaartactiegroep Plane Stupid is geïnfiltreerd door een spion. De man had zich onder de naam Ken Tobias lid gemaakt van de vereniging. Maar na wat speurwerk bleek dat hij Toby Kendall heette en werkte voor C2i international, een private spionagefirma. Plane Stupid kwam de afgelopen tijd vaak in het nieuws, onder meer omdat ze het dak van Britse parlement bezetten.
Toby Kendall werd ontmaskerd omdat hij de vreemde gewoonte had een Arafatsjaal te dragen in combinatie met designerjeans van Armani. En blijkbaar is dat 'not done' binnen de wereld van de actiegroepen tegen luchthavens.
De kelder van de Groene Waterman zat afgeladen vol voor Norman Finkelstein die avond van dinsdag 20 mei. Finkelstein is een joods-Amerikaans auteur die met zijn boeken de pro-Israël lobby in de V.S. en Israël zwaar op de korrel neemt. Hij verwijt hen dat ze de Nazi-Holocaust misbruiken om 40 jaar bezetting en talloze misdaden van Israël tegenover de Palestijnen goed te praten. Het feit dat iedereen die kritiek uitoefent op Israël onmiddellijk wordt bestempeld als antisemiet is een doelbewuste strategie om de aandacht af te leiden van de grond van de zaak, nl. dat de critici gelijk hebben, zo zegt Finkelstein.
Finkelstein poneert niet alleen, hij toont ook aan: "De drogredenen van het antisemitisme" (ondertitel: Israël, de VS en het misbruik van de geschiedenis) is een overweldigende opeenstapeling van bewijzen en rapporten die duidelijk maken hoe vernietigend de bezetting is en hoe Israël's antwoord op de kritiek van onafhankelijke instanties en mensenrechtenorganisaties telkens weer berust op afleidingsmanoeuvres. De auteur is een politiek wetenschapper en staat bekend voor het rigoureus en omstandigheid onderbouwen van zijn uitspraken. Aan elk boek ging jaren research vooraf. Eens hij zijn verhaal op een rij heeft gaat hij er wel keihard tegenaan. Het feit dat zijn beide ouders Holocaust overlevers waren verklaart veel van het vuur waarmee hij de 'Holocaust industrie' te lijf gaat. Maar vooral is Finkelstein een man die waarheid en rechtvaardigheid als enig constructief 'leitmotiv' naar voor schuift om internationale problemen op te lossen. Vergeleken bij de meeste politici is dat een totaal 'nieuw' uitgangspunt.
In het boek "The Holocaust Industry" (2000) toont Finkelstein aan hoe sinds 1967 (de zesdaagse oorlog) de nazi-genocide wordt misbruikt om alles goed te praten wat Israël mispeutert. Met één woord houden ze de internationale gemeenschap in een wurggreep. Zo slagen ze erin om weg te komen met het droppen van 1,4 miljoen ton aan clusterbommen droppen op Zuid-Libanon. Al kun je de internationale gemeenschap natuurlijk niet vergoeilijken: vooral de medeplichtigheid van de V.S. en de lafhartige houding van Europa. De EU dat nog steeds een associatie-akkoord met gunstige handelsvoorwaarden heeft met Israël hoewel dat land elke dag opnieuw de bepalingen van dat akkoord schendt.
In een twee hoofdstuk ontmaskert Finkelstein de eis van de joodse lobby eind jaren '90 om herstelbetalingen van Zwitserse banken zogenaamd voor "overlevers van de holocaust." Finkelstein toont overtuigend aan welke dubieuze methoden joodse lobbygroepen gebruiken om de zwitserse banken af te persen. De echte overlevers krijgen of kregen al jaren herstelbetalingen en een pensioen van de Duitse Bondsrepubliek. Van hun eigen pro-Israëlische lobby-organisaties zagen de meesten nooit een cent.
In de kelder zat er deze keer een flinke delegatie van het NSV (Nationalistische Studentenvereniging), compleet met petjes met leeuwenvlaggen en studentikoze lintjes in Vlaamse kleuren. Ze waren onverwacht opgedaagd nadat Finkelstein een geplande voordracht voor hun middens de avond ervoor had verzaakt. Hun aanwezigheid was voor Edith en Diane van De Groene Waterman aanleiding voor wat ongerustheid. Maar de manier waarop Finkelstein zelf de zaak aanpakte was tekenend voor zijn eerlijkheid. Toen het einde van het vragenhalfuurtje naderde en nog niemand van NSV-signatuur was rechtgestaan sprak hij de studenten daarop zelf aan. Daarop stond één van hen recht en vroeg hem wat hij vond van de Belgische wet op het revisionisme. Ik stond even versteld van de voorspelbaarheid van die vraag maar Finkelstein gaf geen krimp en zei dat hij tegen zo'n wet was. "Waarvan moet je schrik hebben?" Zei ie, "als je de holocaust goed bestudeert en het overweldigende bewijsmateriaal naast elkaar legt, dan kan iedereen die de nazi-genocide wil ontkennen heel eenvoudig en beargumenteerd onderuit gehaald worden. Als je hun twijfelachtige uitspraken verbiedt dan geef je bij de publieke opinie de indruk dat er toch iets is om over te twijfelen." Waarop hij omstandig en voor de hele zaal het NSV in zijn hemd zette door te beschrijven hoe één van hun leiders hem per mail bedreigde met rechtzaken als hij niet zou komen. Vanzelfsprekend een reden voor Finkelstein om finaal te weigeren. De man wordt in de V.S. al heel de tijd bedreigt en verloor al zijn job aan de DePaul universiteit onder druk van o.m. Alan Dershowitz, een joods Zionistisch advocaat die het 'zionistisch leerboek' "a case for Israël" schreef.
Finkelstein is een persoonlijke vriend van Noam Chomski. Hij noemt Chomski de meest integere en eerlijke vorser die hij kende. Gezien Chomski's staat van dienst als bekritiseerder van de V.S. en Israël en zijn consequente opkomst voor rechtvaardigheid kan ik me daar iets bij voorstellen. (wordt vervolgd)
Andere verslagen van Finkelstein's doortocht:
* Ook Marc-Antoon de Schryver had een gesprek met Finkelstein voor Indymedia. Dat geeft wel een stuk weer van wat de auteur op 20 mei vertelde.
* En vanzelfsprekend bracht ook Anja Meulenbelt (Nederlandse SP) verslag uit op haar blog van het debat in Nederland.
Om maar met de deur in huis te vallen, voor wie het nog niet moest weten: Norman Finkelstein is aangehouden op het vliegveld van Ben Gurion. Hij werd vorige donderdagnacht eerst een tijdje ondervraagt en vervolgens duidelijk gemaakt dat hij Israël niet binnen mocht wegens 'veiligheidsredenen.' Hij werd op een vliegtuig richting V.S. gezet. Volgens zijn advocaat kan de aangehaalde reden betekenen dat hij de staat Israël gedurende 10 jaar niet binnen mag. Een mooie geste is dat van de "enigste democratie in het midden-oosten" zoals ze zich zo graag noemen. Elke jood van overal ter wereld krijgt automatisch het Israëlische staatsburgerschap als ze dat willen, ook al hebben ze niets met het land te maken. Israël spaart kosten nog moeite om joden naar hun deel van de Levant te halen behalve... behalve als gaat om een kritikaster van het Israëlische beleid, een jood met een grote mond die zijn stem nu eens niet ten dienste van Tel Aviv stelt. Dat soort 'nestbevuilers' laten ze niet binnen.
Finkelstein ging een vriend bezoeken in Hebron. Dat vertelde hij me vorige dinsdag vóór het interview in de kelder van de Antwerpse boekhandel Groene Waterman. Hebron, dat is de Palestijnse stad op de bezette Westelijke Jordaanoever die het slachtoffer werd van een 'Azteeks' ritueel: het hart werd met veel bloed en geweld uit de stad gerukt. Na de Zesdaagse Oorlog in 1967 werd Hebron net als de rest van de Westelijke Jordaanoever bezet door Israël. Anders dan in de rest van de door Israël bezette gebieden waar Joodse kolonies illegaal opgetrokken werden rond de steden en dorpen, vestigde zich in Hebron een fanatieke joodse kolonie, midden in de oude stad. Palestijnen werden gedwongen hun huizen en winkelpanden te verlaten en op te geven. Bepaalde gedeelten van de stad zijn afgesloten met prikkeldraad en onbereikbaar voor de oorspronkelijke bewoners. Autoverkeer in de toch al nauwe straten wordt bemoeilijkt en moet vaak ver omrijden. Winkeliers moeten zich op verschillende plaatsen beschermen tegen vuil dat vanuit hoger gelegen kolonistenwoningen naar de winkelstraten wordt geloosd.
De joodse enclave bevindt zich in de oude stad en breidt zich steeds verder uit. In 2008 situeren er zich reeds vijf afzonderlijke groepen woningen, verspreid over de binnenstad, bewoond worden door kolonisten. Zij worden constant beschermd door circa 2000 Israëlische soldaten. Het Palestijnse stadsbestuur vermoedt dat er op de duur een wig van door Israëli's bewoond gebied dwars doorheen het stadscentrum van Hebron ontstaat die territoriale aansluiting moet kunnen krijgen met Kiryat Arba, de Israëlische nederzetting in de nabije omgeving van Hebron. Deze steeds toenemende druk zorgt voor veel spanning tussen de joodse en Arabische bevolking. Doorheen de gehele stad bevinden zich Israëlische checkpoints, straten worden door militairen -vaak onaangekondigd- afgesloten, waardoor Palestijnen hun wijken soms niet in of uit kunnen. Kolonisten kunnen in het grootste deel van de stad geen voet zetten, tenzij met uitgebreide militaire bescherming.
In 1994 drong Baroeg Goldstein, een Amerikaans-Israëlische arts, gewapend de Ibrahimi Moskee binnen tijdens een gebedsstonde, schoot 29 biddende moslims dood en verwondde er 125. Sindsdien is het gebouw in twee stukken verdeeld: 1/3e voor de moslims, en 2/3e voor de orthodoxe joden, die van hun deel een synagoge maakten. Tijdens joodse feestdagen worden de moskee en de straten er rondom afgesloten voor moslims, militairen laten dan enkel joodse gelovigen en soms ook toeristen toe.
Op 26 maart 2002 werden twee leden van de internationale burgerlijke waarnemersmissie, Catherine Berruex van Zwitzerland en Turgut Cengiz van Turkije, doodgeschoten door extremistische kolonisten op één van de Israëlische apartheidswegen(*) net buiten Hebron. "Deze mensen zijn compleet geschift," zo zei Norman Finkelstein. Voor alle duidelijkheid: Finkelstein's vriend woont niet in de joodse enclave. Het is een Palestijn. Het is tenslotte Hebron.
(*) In heel de bezette gebieden bestaat een apart wegennet, de zg. 'bypass roads' die de illegale kolonies verbinden met elkaar en met Israël. Deze wegen mogen niet gebruikt worden door de Palestijnen. Apartheid? juist ja.
Verhuizen: gelukkig doet een mens het niet al te vaak. Wat je verwacht op één dag over en weer te brengen tussen oud en nieuw huis blijkt meerdere dagen nodig te hebben. En dan gaat het nog niet over de voorbereiding die me enige weken van mijn blog heeft weggehouden. Kasten, commodes, tafels, zetels, een enorme hoop spullen van de kinderen, een 1500tal boeken, allerlei parafernalia en hebbedingen waar je geen afstand van kan doen... En dan sleuren en nog eens sleuren, tot je armen een paar centimeter langer zijn geworden en je rug het bijna begeeft. En dan zit je heel even tevreden neer in het nieuwe huis en dan moet je weer aan de slag: vloertjes afschuren, schilderen, gyprocwanden plaatsen enz. Voor het interview vanavond in de Groene met Norman Finkelstein heb ik enkele boeken nodig, maar in welke doos zitten ze? Gelukkig kan je tegenwoordig je persoonlijke bibliotheek on-line zetten: http://www.librarything.com/koenstuyck. Er is nog veel werk aan de winkel om de lijst volledig te maken maar ik vond tenminste wat ik zocht: "The $36 billion bargain" over de hulp van de VS aan Israel en de amerikaanse Publieke opinie. In dat boek probeert A.F.K. Organski te bewijzen dat de joodse lobby minder over de amerikaanse buitenlandse politiek te zeggen heeft dan vaak wordt verondersteld. Ik wil Finkelstein vanavond vragen wat hij denkt van die stelling. Op Amazon zijn alvast enkele interessante (contrasterende) meningen te lezen.
Een Franse media-waakhond heeft onderzocht hoe zeven grote Engelse en Franse kranten berichten over de wereld. Dat blijkt verrassend -- en misschien ook wel niet. De wereldkaarten die dat redactiebeleid weerspiegelen zijn aanklikbaar op het rode puntje voor de naam. Achter de naam staat een heel vaag vierkantje dat een fijne vergroting tevoorschijn laat komen. Erg aardige kost voor iedereen die de media probeert te volgt -- niet alleen voor journalisten en aankomende hoofdredacteuren.
John Ging, de directeur van de VN-organisatie voor de Palestijnse vluchtelingen (UNRWA) in Gaza, luidde gisteren (24 april) de alarmklok. Sinds 10 april heeft Israël de toevoer van brandstof en benzine compleet afgesloten. De levering van industriële brandstof is gereduceerd tot de helft van de minimumvoorraad die nodig is om de elektriciteitscentrale te doen werken. Geen brandstof betekent dat levensnoodzakelijke humanitaire en publieke diensten stilvallen. Moet Israël echt elke Palestijn met de hand de nek omwringen voor Europa er iets van zegt?
Enkele feiten:
Voedselbedeling: John Ging voorspelt dat UNRWA met ingang van vandaag zonder brandstof zal vallen, waardoor noch UNRWA noch het WereldVoedselProgramma de voedseldistributie aan één miljoen noodlijdende Gazanen kunnen verder zetten.
Gezondheidszorg: Ziekenwagens kunnen niet uitrijden in geval van nood. Van de ambulances van het Ministerie van Gezondheid zit 20% zonder brandstof, 60% heeft minder dan één week te gaan. De brandstofreserves van de ziekenhuizen – waar 12 000 patiënten verzorgd worden – zijn gedaald tot onder het kritieke niveau van 25%. Transport: dokters en verplegend personeel kunnen enkel naar het werk wanneer dat op loopafstand is. Ook patiënten die verzorging nodig hebben, moeten zich te voet verplaatsen.
Water: 15 waterpompen die op diesel werken zijn stilgevallen, waardoor 70 000 mensen zonder water zijn komen te zitten. 15 tot 20% van de bevolking heeft om de vier dagen slechts 3 tot 5 uur toegang tot water. Elektriciteit: De elektriciteitscentrale is sinds januari in permanente crisis. De centrale kan elk moment stilvallen wat zal leiden tot elektriciteitspannes van 8 tot 16 uur per dag in de hele Gazastrook. Deze brandstofcrisis komt bovenop de reeds dramatische humanitaire situatie waarin de Gazastrook zich na 10 maanden van loodzware sancties bevindt: 53 kinderen gedood en 117 gewond sinds januari; instorting van de economie; 80 % van bevolking onder de armoedegrens; onvoldoende voorraad van voedsel en andere noodzakelijke middelen; gezondheidszorg en water- en sanitaire voorzieningen op de rand van instorten.
Een pro-Israëlische drukgroep is een lange termijn campagne begonnen om de populaire online encyclopedie Wikipedia te infiltreren en pagina's over de Palestijnse geschiedenis te herschrijven. Ze gaan daarbij zover om de administratieve structuren van Wikipedia te infiltreren om ervoor te zorgen dat deze veranderingen onopgemerkt blijven of in ieder geval niet worden aangevochten. De Palestijnse campagnewebsite Electronic Intifada kon de hand leggen op interne documenten en e-mails van CAMERA (Committee for Accuracy in Middle East Reporting in America). Ze hebben de e-mails op hun website gezet, samen met een samenvatting van de inhoud. Het is onthutsend om te lezen maar voor iedereen die wat vertrouwd is met de Israëlische propagandamachine niet echt nieuw.
Op 20 mei komt Norman Finkelstein naar België, de auteur van "De Holocaust-industrie," een boek dat enorm veel ophef veroorzaakte. Hij beschrijft hierin hoe de nazi-holocaust door bepaalde zionistische organisaties en door Israël wordt geëxploiteerd. Ik ga de man interviewen in de kelder van de Antwerpse boekhandel De Groene Waterman op 20 mei. Finkelstein is naar verluid een begenadigd spreker, overigens zelf een jood wiens ouders overlevenden waren van de kampen. En als de felheid waarmee hij in zijn boeken uithaalt naar de Zionisten een aanduiding is dan gaat dat nog vuurwerk geven. De moeite om een avond naar de Groene Waterman af te zakken.
In afwachting ben ik nog snel zijn laatste aan het lezen "De drogreden van het antisemitisme," een boek dat bulkt van de voorbeelden waarin Zionisten uitzinnig te keer gaan tegen eender wie
kritiek uitoefent op Israël. Maar daarover meer in een volgende post.
Het buitenlandse beleid van de Verenigde Staten wordt steeds meer gedomineerd door het Pentagon, en het Congres doet daar vrijwel niets aan. Verschillende mensenrechtenorganisaties brachten een nieuwe gezamenlijk rapport uit "Ready, Aim, Foreign Policy" met deze alarmerende conclusie.
Het is niet het eerste rapport dat waarschuwt voor de toenemende militarisering van het Amerikaanse buitenlandse beleid. In mei 2007 publiceerde ook het Centre for Public Integrity (CPI) cijfers over de stroom van miljarden dollars naar projecten van het Pentagon die steun boden aan repressieve regimes zoals dat van Pakistan, Djibouti, Oezbekistan, en Ethiopië. Stuk voor stuk projecten die het ministerie van Buitenlandse Zaken waarschijnlijk niet goedgekeurd zou hebben. Het CPI toonde aan dat het Congres weinig of geen overzicht had over de bestemming van veel militaire steun.
Ook het Government Accountability Office en zelfs de Senaatcommissie voor Buitenlandse Zaken (SFRC) maken zich steeds meer zorgen over de trend. Volgens het SFRC worden “de invloed en de operaties van het ministerie van Buitenlandse zaken overspoeld door de initiatieven van het Pentagon, dat over veel meer mankracht en middelen beschikt.”
De verschuiving is inderdaad deels te verklaren door het enorme verschil in middelen. Het Pentagon beschikt over een jaarlijks budget van 600 miljard dollar, meer dan alle andere buitenlandse strijdkrachten samen. Het ministerie van Buitenlandse Zaken moet het doen met amper 30 miljard dollar.
Vraag is of onder Clinton of Obama de macht van het Pentagon beteugeld zal worden?
Op het blog van Anja Meulenbelt staat vandaag een wezenlijk belangrijke tekst van Yeshayahu Leibowitz. Je zou de man kunnen verwijten dat hij een nostalgicus is naar de tijd van de Stetl's toen de Joodse bevolking het bindmiddel was dat Oost-Europa bij elkaar hield. Maar zijn analyse ligt volledig in de lijn van Yakov M. Rabkin's historische oordeel in het boek "In de naam van de Thora" waarin hij de Zionistische machtsgreep binnen de joodse diaspora beklijvend beschrijft. De afkeer die de Zionisten voelden van de 'achterlijke' religieuze gebruiken waar ze vanaf wilden staan haaks tegenover de manier waarop Israël nu de extremisten van Shas en anderen voor hun kar spannen. Maar zoals dat zo vaak gaat, het doel heiligt de middelen en Zionisten gaan niets uit de weg om hun doel, de realisatie van een groot-israël te bereiken.
Toch blijft het verbazend hoe ze bijvoorbeeld met hun 'Wet op de terugkeer' blijven proberen om joden uit de diaspora aan te trekken. Je kan immers 'joden' alleen maar definiëren als een religieus begrip - ook al zijn de mensen in kwestie niet meer praktizerend. Prof. Shlomo Sand, één van de 'nieuwe historici' bracht daarover onlangs ook een interessant boek uit: "When and how the Jewish people was invented." Hij concludeert uit zijn onderzoek dat onder meer Spaanse joden geconverteerde lokale stammen waren en niet, zoals Zionisten ons willen doen geloven, de verspreide nakomelingen van een 'natie-ras' met een éénduidige oorsprong. Met andere woorden: zelfs de diaspora is een fictie. Het boek werd op 21 maart in Haaretz besproken door Ofri Ilani. De mythe staat op barsten...
Vanochtend op de trein naar Brussel sloeg ik de laatste bladzijde om van Joe Sacco's beroemde 'literaire strip' (in het engels 'graphic novel') Palestine. Ik had de bundeling van zijn beroemde of beruchte werk uit 1993 al enkele jaren zien liggen in de boekwinkel maar ben er nu pas toe gekomen om het te lezen. Een Maltees uit de V.S. die palestina bezoekt en zijn ervaringen beschrijft? Tja, daar zou ik niets nieuws kunnen lezen zeker? Maar ik moet toegeven: de zin voor detail en de sfeerschepping van dit werk is onovertroffen. Sacco verbleef in 1991 en 1992 in de bezette gebieden en tekent omstandig de situatie uit waarin de Palestijnse bevolking dagdagelijks moet leven. De vluchtelingenkampen in Gaza en de mensonterende behandeling van Palestijnse burgers door Israëlische soldaten vormen de trieste hoogtepunten.
Volgende week vertrekt er een delegatie met o.m. Jos geysels en Rik Coolsaet naar Palestina op observatiemissie. Jos houdt tijdens de reis een blog bij - iets om te volgen dus. Zeker in het licht van 40 jaar Naqba - de Palestijnse catastrofe, op 14 en 15 mei. Een historische verjaardag die haast volledig dreigt ondergesneeuwd te worden door 60 jaar Israël, waarvoor de israëlische propagandamachine al haar groot geschut aan het klaar maken is.
De bekende Indiase econoom en Nobelprijswinnaar (1998) Amartya Sen wil wel eens buiten de lijntjes kleuren van zijn vakgebied. Sen is dan ook geen econoom van de traditionele school die het axioma (zeg maar dogma) van de rationele mens en zijn consumptiebehoeften nog steeds als meest definiërende menselijke drijfveren beschouwen. Met "Identiteit en geweld" schreef hij een grotendeels vanuit de buik geschreven, maar toch wel doorwrochte kritiek op de illusie van éénduidige identiteiten. Hij wijst op de nefaste gevolgen voor geweld en conflict in de wereld van vandaag waarin mensen meer en meer van elkaar gescheiden worden door godsdienst en cultuur. Een stimulerende denkoefening. Lezers met weinig geduld zouden zich kunnen storen aan de neiging van Sen om zijn basisthese talrijke malen te herhalen, via weliswaar telkens andere invalshoeken. Maar als je bereid bent hardop mee te denken dan neem je dat voor lief. Een rustige leesplek is warm aanbevolen.
Identiteit en geweld sluit aan op de analyse van KifKif in het recente boek "cultu(u)renpolitiek." Als ondertitel schrijft Amarty Sen "de illusie van het lot," waarmee hij bedoelt, het lot van een gepercipieerde éénduidige identiteit. Ook Sen waarschuwt in zijn essay uit 2006 voor het nefaste effect wanneer je mensen vast timmert op één identiteit. De analogie met cultuur en 'de strijd tussen beschavingen' is duidelijk. In een wereld die tegen sneltreinvaart verstedelijkt en waar grote massa's mensen van verschillende achtergronden samen hun weg moeten zoeken is de zogenaamde 'culturele identiteit' een krachtig concept. Het referentiekader dat mensen gebruiken om anderen een plaats te geven werkt als een soort tabel van Mendeljev. Sen heeft het o.m. over de rol van keuze in identiteit en de sociale context die verschillend kan zijn. Ik moest spontaan denken aan het model van 'de roos van Leary,' dat binnen de groepsdynamica grafisch voorstelt hoe onze rol binnen een groep kan variëren naargelang de omstandigheden dat vereisen. Van leidend en wedijverend over helpend of aanvallend tot verontschuldigend of meegaand. Natuurlijk gaat het bij het model van Leary enkel over sociale dynamieken en komt de rol van de diverse persoonlijkheden in een groep niet aan bod. Maar de analogie is er wel.
Lees verder
Een samenvatting van deze recensie verscheen ook op de site van het E-Zine Uitpers.
[Reactie op AFP-Bericht "Honderden woningen op Westelijke Jordaanoever" in De Standaard van 10 maart 2008, blz. 17]
In het afp-berichtje over de Israëlische beslissing om weer 750 nieuwe woningen bij te bouwen in Oost-Jeruzalem wordt eens te meer gesproken over het neutrale "nederzettingen." Alsof het om een gewoon bouwproject zou gaan waarover een eenvoudig meningsverschil zou bestaan. Alsof het terrein in kwestie 'betwist gebied' zou zijn, met andere woorden een terrein waarvan twee gelijkwaardige partijen het eigendom claimen. En tenslotte: alsof er over die grond enige wettelijke onduidelijkheid zou bestaan. Voor alle duidelijkheid: het is geen gewoon bouwproject. Het is een onderdeel van een expansiepolitiek die illegale kolonies bouwt in bezet gebied. Die Israëlische politiek wil voldongen feiten creeëren op het terrein en omvat niet alleen het bouwen van de woningen zelf maar ook het actief ronselen van joodse bewoners met belastingvoordelen, lage intrestvoeten enz. Bovendien geeft Israël gigantische bedragen uit aan beveiliging van de kolonies door het leger, aan een apart wegennet (alleen voor kolonisten) en aan nutsinfrastructuur die onder meer water steelt uit de Palestijnse waterbronnen. Het gaat ook niet om betwist gebied maar om militair bezet gebied waarop alle bouwactiviteiten door de bezetter illegaal zijn voor het internationaal recht. Israël is daar al talloze malen voor veroordeeld door de Verenigde Naties maar legt al die veroordelingen naast zich neer. Het woord "nederzettingen" is een uitvinding van de immer attente Israëlische propagandamachine, net zoals ze het recent hebben over "outposts" om de nieuwe illegale kolonies te omschrijven. Of zelfs "de buurten" als ze het hebben over de kolonies in Oost-Jeruzalem. Van een eufemisme gesproken...
Uw buitenland redacteur Bart Beirlant is hier allemaal van op de hoogte. En toch neemt u het bericht gewoon over. Is het omdat het bericht afkomstig is van afp, dat het niet meer hoeft nagekeken te worden? Ook al schrijft afp gewoon persberichten over van de Israëlische regering?
[reactie op commentaar op Radio1 forum van programma De Ochtend, n.a.v. stukje over Colombia en de moord op Farc commandant]
Het ging vanochtend niet over een evaluatie van de Farc in Colombia. Ieder waarnemer is het erover eens dat de actie van het Colombiaanse leger om de tweede commandant van de Farc dood te schieten op zijn minst slechte timing was. Uitgerekend wanneer er belangrijke gesprekken plaatsvinden die kunnen leiden tot de vrijlating van onder meer Ingrid Betancourt gaan ze Paul Reyes uitschakelen. Reyes was voor Franse diplomaten de contactpersoon in de onderhandeling over de vrijlating van de belangrijkste FARC-gijzelaar Betancourt.
De Colombiaanse president Uribe is met zijn agressieve militaire benadering nog niet veel verder gekomen in het oplossen van de 'langst durende burgeroorlog ter wereld.' Al moet gezegd dat hij de rechtse paramilitaire doodsescaders min of meer onder controle heeft gekregen. De terreur van deze doodsescaders was veel groter dan van de Farc. De 'bijdrage' van de Verenigde Staten bestaat al jaren uit het massaal geld pompen in het Colombiaanse leger. Kwestie van het conflict verder in stand te houden... Dat is dan ook de VS ten voeten uit.
Ik ben er wat laat mee - de actualiteit heeft het onderwerp weer achter ons gelaten. Kosovo verklaarde zich op 17 februari eenzijdig onafhankelijk. Maar de vraag blijft of al de etnische minderheden in het oude Kosovo de zelfde rechten gaan genieten als dewelke ze hadden onder het oude Joegoslavië en zelfs onder het Servische bewind. Want die minderheden dat zijn er nogal wat: Bosniaks, Goran, Roma, Turken, Ashkali, Egyptenaren (!) en natuurlijk de Serviërs. Allen leefden redelijk vreedzaam samen met de Albanese meerderheid. Die vreedzame samenleving kwam ten einde met de komst van de Albanese nationalistische verzetsbeweging UCK en vooral met de Amerikaanse plannen met het gebied. De fameuze pijplijn met de Kaspische zee die via Albanië-Macedonië-Bulgarije een alternatief traject moet vormen voor de Europese pijplijn langs Oostenrijk en dan het enorme Camp Bondsteel dat sinds eind jaren '90 over die route moet waken... Kan het nog duidelijker?
Ik herinner me nog de bombardementen die Clinton tijdens de laatste jaren van de oorlog over Servië joeg. Was dat nu echt nodig vroeg ik me toen af. En ook toen viel voor een aantal waarnemers de puzzelstukjes al in elkaar. Vooral de link met het eeuwige Halliburton (het bedrijf van Dick Cheney) dat de contracten voor onder meer de opbouw van Camp Bondsteel al ruim op voorhand op zak had.
Ik blijf mijn twijfels hebben bij elke staat die op etnische breuklijnen is gegrondvest, kijk naar Israël... Maar voor de Amerikaanse belangen moet nog steeds alles wijken. Lenora Foerstel van Global Research citeert in haar interessante analyse "Yugoslavia, Camp Bondsteel and the Caspian Sea" Chalmers Johnson, auteur van “America’s Empire of Bases,” waarin die zegt: “Once upon a time, you could trace the spread of imperialism by counting up colonies,” says Johnson. “America’s version of the colony is the military base.” Voor Foerstel is Kosovo een soort Amerikaanse kolonie. Het zou de nieuwbakken Kosovaren wel eens zuur kunnen opbreken.
Zaterdagavond A mighty Heart gezien op dvd. De film kon ons niet overtuigen. Het gaat over de dood van Daniel ("Danny") Pearl, een Amerikaans journalist in Pakistan. Samen met zijn vrouw Mariane, een franse Journaliste, versloegen ze de Amerikaanse invasie na 9/11 en bleven het land daarna volgen vanuit Karachi. In januari 2002 regelde Pearl, die werkte voor de Washington Post, een interview met een zekere Sheik Gilani. Op de afgesproken dag liet hij zich met een taxi naar de plaats van de afspraak voeren. Hij keerde nooit terug. Op 1 februari werd hij onthoofd door zijn ontvoerders.
Ja, de film geeft een realistisch relaas van de feiten - daar pakken ze nogal mee uit. Maar over het echte waarom van de moord en vooral meer context over de situatie in Pakistan kom je niet veel te weten. Je wordt ook nogal afgeleidt door de constant getuite botox-lippen van de zwangere Angelina Jolie. Die levert een niet onverdienstelijke acteerprestatie maar trekt wel de hele aandacht van de film naar haar toe zonder dat het verder veel oplevert. Waarom de film "A mighty heart" heet? Waarom is "Danny" Pearl die naam waard? Je komt het niet te weten. Er wordt niet verteld wat hij er precies deed. De titel is dan ook een beetje vreemd gekozen. Je kan veronderstellen dat Daniel Pearl met veel goede intenties werkte, maar wat dan precies zijn verdiensten waren wordt niet verklaard. Alleen op het einde de suggestie dat hij vermoord is omwille van zijn jood-zijn waarvoor hij vrij en vrank uitkomt in het youtube-achtige filmpje. Ja, natuurlijk, dat is ook weer makkelijk verklaard.
Don't hate, Educate! En vervolgens, na een nogal lange maar mooi vormgegeven intro: "Welcome to ZeroNet, where we Un-learn stereotypes & Re-learn each other..."
Achter die veelbelovende slogan schuilt een mooie website die Islamitische en Westerse culturen dichter bij elkaar wil brengen door convergerende cultuuruitingen in de schijnwerpers te zetten. Zo kan je leren dat er vergelijkbare uitdrukkingen bestaan in vele talen. Er zijn ook gemeenschappelijke projecten rond culturele uitwisseling. De initiatiefnemers noemen het een "cross-cultureel project." Ze zochten ook naar iets dat je de grootste gift van de Islamitische cultuur aan de mensheid zou kunnen noemen, er ze kwamen uit op het cijfer 0 - of Zero in het Engels. Het belangrijkste cijfer in het numerische systeem, zonder hetwelke er geen sprake zou zijn van handel, technologie, krediet kaarten, auto's, vliegtuigen, video spelletjes enz.
Het lijkt allemaal wat soft maar het is een verdienstelijke poging om toenadering te zoeken zonder in het offensief te gaan en zonder 'harde' polariserende argumenten uit politiek en economie. En bovenal is het een verbluffend mooie website.
